İnsan olduğumu hatırlatmaktan yoruldum.
Benimde canım acıyabiliyor, üzülebiliyorum, kırılabiliyorum… Her zaman güldüğüme bakma. Ağladığımı en çok sen görürsün. Ama yetmiyor biliyorum. Anlamsızlaşıyor bir yerden sonra. Kimi nereye kaldırırsan orda dururmuş. Bazılarını ise vazgeçmeden aynı yerinde tutarmış. Köşelerinde tozlanmaya karşı koyar her biblo. Sen geri dönüp bakmazsın. Dönüp her seferinde tozlarını almazsın. Eskiyi bazen eskide bırakmalısın. Görmedim duymadım söylemiyorumculuk oynamak gerekir bazen. Anlamalısın.
Ama dedim ya bende insanım. Susup konuşmadığım her kelimenin arkasında başka bir hayat yazıyorum oynadığım karakterlere. Susuyorum, soğuyorum, üşüyorum, ama en çok korkuyorum. Ne istediğin şey ortada ne de konuştukların. Sen sadece susuyorsun. Bense susmalarında boğuluyorum.
E.
Biliyorum bana çok kızıyorsun. İçimdesin, beni hissediyorsun. Haklısın. Özür bile dileyemem senden. Hakkım yok. Ellerimde tutamayacak kadar küçüğüm bende senin gibi. Daha yoksun bile belki. Ama insan bildikten sonra hisseder ya öyle sanki, ordasın biliyorum. Ellerimi tutabilicek ellerin bile yok. Daha ben büyümeden sana nasıl sahip çıkarım. Ben daha çok küçüğüm sana sarılamam, sahip çıkamam, kendi anneme muhtaçken seni riske atamam.
Çok güzel olucaktın biliyorum. Ona benziycektin. Onun gibi bakardın eminim. Çünkü çok seviyorum onu ben. Tıpkı senin gibi o da bir parçam benim. Kalbim, ruhum. Biraz daha geç gelseydin aramıza sana doya doya sarılabilirdik belki.
Kötü hissetmemeliyim kendimi. Ama hayalimde sen benim hep ilkim kalıcaksın. Kimse bilmiycek seni. Hep orda kalıcaksın. Ama yapamam.
Canımın bir parçasından vazgeçiyorum. Sen daha tek bir hücreyken seni öldürmenin acısını çekiyorum. Dünyada en sevdiğim aşık olduğum insanın parçasıyken sen, bize ait olan tek gerçek şeyi siliyorum.
Belkide benim hayatım olucaktın. Herşeyim. Nefes alma sebebim. Çok kıskanırdı o seni ama, o da tapardı sana biliyor musun? Özür dilerim yapamam. Ben daha çocukken ben, sana nefes almanın zorluklarını anlatamam. Senden vazgeçmek zorunda olmak ikimiz içinde zor. Belli etmemeye çalışsada onun içinde çok zor. Sadece bil ki: çok zor.
Başka bir hayata huzur getirmen dileğiyle. Hep kalbimin bir parçası olarak kalıcaksın.
Tükenmek bu olsa gerek. Ellerinde avucunda yapabiliceğin hiç bir şeyin kalmaması. Yitirmek belkide. Hataları yoluna koyup beklediklerinden alıyorsun bazen tutunamadıklarını. Kaç gece uykusuz geçmeli ki gülümsemen yine orada olmalı en gerçeğinden. Kaç gün geceye varmalı güneş batmalı sadece birbirimizle uyumak istediğimiz için? Hangimiz daha yorgun bilmiyorum. Ama sen uzak durdukça ben gücümü kaybediyorum. Hemde çok uzak. Canım acıyor, canının acısına. Kurduğum cümlelerde buluyorum bizi. Buz gibi soğuk bu gece. Sıcaklığından eser yok. Benim suçum mu? Hayır! Tercihlerle ben zorlamadım değerlerin arasındaki uçurum gibi olan seçime. Geçicek ve biz yine mutlu olucaz. Çok mutlu olucaz. Ben senin kelimelerindeki sıcaklıkla yine ısınabilicem. Belki geçicek. Deniycem. Belki pişman olucaksın sonsuza kadar uzak olucak sıcaklığın. Deniycem. Uzaklığında yok olana kadar deniycem.
Seni seviyorum.
E.
Evet, çok yetenekli olmayabilirim belki.
Ama seni sevmek konusunda benden daha iyisini bulamayacaksın.
bohemya:
Eğer bir gün gidersen bütün gün evde kek yaparım.
Müzik dinlerken keki fırında unuturum.
Keki yakarım.
O yüzden gitme.
Gitmeyi düşünürsen,”üstüme sıkı bir şeyler giyinmeden” dışarı çıkarım.
Üşürüm,hastalanırım.
Hastayken çekilmez biri oluyorum.
Gidersen bütün müzikleri bitiririm.
Müzik biter mi hiç deme.
Sen gidersen biter.
O yüzden gitme.
Sen gidersen dişlerimi fırçalarken aklıma gelirsin,ağlamaya başlarım.
Bence beni öyle görmeyi istemezsin.
Sen gidersen türev çözemem,üç boyutlu cisimlerde her yerden fırlayan diklikleri göremem,harmonik hareketten bir bok yapamam.
Bu yüzden.
Bence gitme.
Eğer gidersen yağmur mu kar mı olduğunu bilecek zamanı kendinde bulamadan yeri çakılan dolu tanesi gibi olurum.
Gitmemelisin.
bir soru sordu bana tanrı. tek cevabın var dedi. neden? Tıkandım. kelimeler dökülemiyor bir türlü ağzımdan. susuyorum. bazen konuşasım geliyor. saçmalıycak olduğumu bile bile yüzüne bakıp sadece konuşmak. sonra yüzüne bakıyorum. sessizlik daha çok şey anlatır diye susuyorum. gülümserken küçük bir çocuk, kavga ederken kocaman bir adam oluveriyorsun karşımda. bazen devleşip bazende kendini avuçlarımın arasına bırakıyorsun. anlayamadıklarım oluyor. gözlerimi kapatıp seni dinliyorum. içinden geçenleri. sonra sen susuyorsun. korkutucu sessizliği bozmak istiyorum. yapamıyorum. alınan yaralar tek taraflı olmuyor hiç bir zaman. daha derin olabiliyor. bazen çok zaman alıyor. çok uzun zaman geçiyor. tükenicek sanıyorsun ama hayır inatla durabiliyor. sinir kızgınlık kırgınlık değil bu. korkuların yarattığı derin bir uçurum sadece. çıkmaz sokaklarda buldum bak kendimi yine. kendi tezimi çürütmek de üstüme yoktur bilirsin. kalbim susturuyor yatma vaktine yaklaşınca beynimdekileri. firlatıp bir köşeye atıyorum sessizlikleri. nefes alıp verme seyanslarım başlıyor ertesinde. kime sorsam kime anlatsam da bilir bu böyledir diye. kime sorsam yanımda değilken avucumun içindekiler neden büyüyor diye? Peki söylesene her öptüğümde seni neden yok oluyorlar birden bire. cevabı kısaltıp kalbime koymuşlar işte. Sensin ya orada ki, kalbimin en derininde olan, ulaşılmazları avuçlarıma bırakan, gülümsemenin gerçeğini yaşatan, mutluluğum, sevgilim, aşkım… Tek bir cevap hakkı sundu tanrı bana kalemi elime aldım seni yazıyorum.
E…
